For most of human history, zero did not exist. The Greeks, who gave us geometry, were deeply suspicious of it. They wondered: “How can ‘nothing’ be ‘something’?”

It wasn’t until around the 5th century AD in India that mathematicians like Brahmagupta began treating zero not just as a space, but as a number that could be added, subtracted, and multiplied. This was a revolutionary leap. It transformed math from a tool for counting physical objects (like sheep or coins) into an abstract system of logic.

I just wanted to deviate here for a second.

We must recognize that an abstract concept is often a “bridge” built by the human brain to span the gaps in our understanding. We observe reality and attempt to decode it through deep thought, but our conclusions are limited by our experience. Historically, our attempts to explain the universe are more often wrong than right.

Thinking about emptiness is perhaps our greatest cognitive hurdle. While every physical observation suggests that a true “nothing” does not exist, we find ourselves forced to use the concept daily. In this light, zero is a human invention – a tool created to label a state that our senses cannot actually find in the wild.

In many ways, our use of zero is an almost religious attempt to describe the void. It is the name we give to the “afterimage” of what used to be.

The Sheep Paradox: Imagine you have two sheep. If both sheep wander away, are you left with “zero”? On a purely mathematical level, the answer is yes. But on a human level, the answer is no. You still hold the memory of the sheep; you see the flattened grass where they stood; you feel the lack of their presence.

This creates a profound paradox: You see zero sheep, but you perceive the two that are missing. In this sense, zero isn’t just “nothing”—it is the trace of something that has left. It is how we calculate the shape of an absence. But not nothing.

If we look at the physical universe, the existence of zero becomes much more complicated. If flat out impossible.

In physics, we often think of a vacuum as “zero matter.” However, quantum mechanics tells us that even in a perfect vacuum, there is a “something”. Tiny particles are constantly popping in and out of existence. In our universe, there is arguably no such thing as a “true” zero or absolute nothingness.

In thermodynamics, Absolute Zero (0 Kelvin) is the temperature at which all molecular motion stops. While we can get incredibly close to it, the laws of physics actually prevent us from reaching it exactly. In this case, zero exists as a limit – a goal we can approach but never truly touch.

• Zero is a Map: It is a tool we created to navigate reality. We use it to describe the absence of things. If I have zero apples, the “apples” are gone, but the “zero” is a useful way to describe that state of affairs.

• The Power of the Void: Zero is the only number that defines what isn’t there. By naming “nothing,” we gave ourselves the power to calculate things that are invisible, like debt, electric charge, or the passage of time before an event (T-minus zero).

When we examine the foundations of our logic, we often find ourselves drifting toward the axiom that “nothing exists.” It is a profound paradox—one that is conceptually useful but deeply problematic when applied to the human experience. If we adopt the belief that absolute nothingness is possible, we inadvertently program ourselves to accept the ultimate end: the idea that after death, there is only a void. This leads to the painful and arguably inaccurate conclusion that we can “just disappear.” However, this thought stems from a misunderstanding of how existence actually functions.

In reality, nothing truly stops existing; it only transitions. While we may lack the tools to measure with absolute certainty what happens to the subtle threads of our spirit or the complex architecture of our information, the biological matter that composes us remains undeniably part of the physical world. According to the law of conservation, energy is never destroyed—it is only transformed. To believe in a total “zero” at the end of a life is to ignore the persistence of the very atoms and frequencies that make us whole.

This philosophical trap occurs when we fail to distinguish between the Map and the Terrory. In this context:

• The Map: This is the concept of “Zero”—a brilliant human simplification designed to help us navigate mathematics and logic.
• The Territory: This is the actual reality we inhabit, a space where “nothingness” is nowhere to be found. Even a vacuum in space is brimming with quantum fluctuations and potential.

By believing too literally in the map, we start to fear an “inevitable end” that has no basis in the physical world. Zero occupies a fascinating, almost quantum state of existence: it exists because we require it to function, yet it has no independent roots in nature. It is a bridge we built to cross the unknown, not the destination itself.

Ultimately, you have the agency to decide which lens to look through. You can view life as a countdown toward a mathematical zero, or as a continuous, shifting flow within an eternal territory. That never reaches zero.

The choice is yours!

---

Przez większość historii ludzkości zero nie istniało. Grecy, którzy dali nam geometrię, podchodzili do niego z głęboką nieufnością. Zastanawiali się: „Jak »nic« może być »czymś«?”.

Dopiero około V wieku n.e. w Indiach matematycy tacy jak Brahmagupta zaczęli traktować zero nie tylko jako pusty odstęp, lecz jako liczbę, którą można dodawać, odejmować i mnożyć. Był to rewolucyjny skok. Przekształciło to matematykę z narzędzia do liczenia fizycznych obiektów (takich jak owce czy monety) w abstrakcyjny system logiki.

W tym miejscu chciałbym na chwilę zboczyć z tematu.

Musimy uznać, że abstrakcyjne pojęcie jest często „mostem” zbudowanym przez ludzki mózg, aby wypełnić luki w naszym zrozumieniu. Obserwujemy rzeczywistość i próbujemy ją odczytać poprzez głębokie przemyślenia, ale nasze wnioski są ograniczone przez nasze doświadczenie. Historycznie rzecz biorąc, nasze próby wyjaśnienia wszechświata częściej okazują się błędne niż słuszne.

Rozmyślanie o pustce to być może nasza największa bariera poznawcza. Chociaż każda fizyczna obserwacja sugeruje, że prawdziwe „nic” nie istnieje, czujemy się zmuszeni do codziennego korzystania z tej koncepcji. W tym świetle zero jest ludzkim wynalazkiem – narzędziem stworzonym do nazwania stanu, którego nasze zmysły nie są w stanie faktycznie odnaleźć w naturze. Pod wieloma względami nasze użycie zera jest niemal religijną próbą opisania nicości. To nazwa, którą nadajemy „powidokowi” tego, co niegdyś istniało.

Paradoks Owcy

Wyobraź sobie, że masz dwie owce. Jeśli obie odejdą, czy zostajesz z „zerem”? Na poziomie czysto matematycznym odpowiedź brzmi: tak. Ale na poziomie ludzkim odpowiedź brzmi: nie. Wciąż zachowujesz pamięć o owcach; widzisz wygniecioną trawę tam, gdzie stały; czujesz brak ich obecności.

Tworzy to głęboki paradoks: widzisz zero owiec, ale postrzegasz dwie, których brakuje. W tym sensie zero nie jest po prostu „niczym” – jest śladem czegoś, co odeszło. W ten sposób obliczamy kształt nieobecności. Ale nie nicość.

Jeśli spojrzymy na fizyczny wszechświat, istnienie zera staje się znacznie bardziej skomplikowane. O ile nie wręcz niemożliwe.

W fizyce często myślimy o próżni jako o „zerowej ilości materii”. Mechanika kwantowa mówi nam jednak, że nawet w doskonałej próżni istnieje pewne „coś”. Maleńkie cząstki nieustannie pojawiają się i znikają. W naszym wszechświecie prawdopodobnie nie istnieje coś takiego jak „prawdziwe” zero czy absolutna nicość.

W termodynamice Zero Absolutne (0 Kelvinów) to temperatura, w której ustaje wszelki ruch cząsteczkowy. Choć możemy się do niego niesamowicie zbliżyć, prawa fizyki uniemożliwiają nam dokładne jego osiągnięcie. W tym przypadku zero istnieje jako granica – cel, do którego możemy się zbliżać, ale którego nigdy nie zdołamy dotknąć.

Zero jako Mapa

To narzędzie, które stworzyliśmy, aby poruszać się w rzeczywistości. Używamy go do opisania braku rzeczy. Jeśli mam zero jabłek, jabłka zniknęły, ale „zero” jest użytecznym sposobem na opisanie tego stanu rzeczy.

Potęga nicości: Zero jest jedyną liczbą, która definiuje to, czego nie ma. Nazywając „nic”, daliśmy sobie moc obliczania rzeczy niewidzialnych, takich jak dług, ładunek elektryczny czy upływ czasu przed wydarzeniem (odliczanie do zera).

Kiedy badamy fundamenty naszej logiki, często dryfujemy w stronę aksjomatu, że „nic nie istnieje”. To głęboki paradoks – koncepcyjnie użyteczny, ale głęboko problematyczny, gdy zostanie odniesiony do ludzkiego doświadczenia. Jeśli przyjmiemy przekonanie, że absolutna nicość jest możliwa, nieświadomie programujemy się do zaakceptowania ostatecznego końca: idei, że po śmierci istnieje tylko pustka. Prowadzi to do bolesnego i prawdopodobnie błędnego wniosku, że możemy „po prostu zniknąć”. Jednak ta myśl wynika z błędnego zrozumienia tego, jak faktycznie funkcjonuje istnienie.

W rzeczywistości nic nie przestaje istnieć; ono jedynie przechodzi transformację. Choć może nam brakować narzędzi, by z absolutną pewnością zmierzyć, co dzieje się z subtelnymi nićmi naszego ducha czy złożoną architekturą informacji, materia biologiczna, z której się składamy, niezaprzeczalnie pozostaje częścią fizycznego świata. Zgodnie z zasadą zachowania, energia nigdy nie ginie – zostaje jedynie przekształcona. Wiara w całkowite „zero” na końcu życia to ignorowanie trwałości samych atomów i częstotliwości, które czynią nas całością.

Ta filozoficzna pułapka pojawia się, gdy nie udaje nam się odróżnić Mapy od Terytorium. W tym kontekście:

• Mapa: To koncepcja „Zera” – genialne ludzkie uproszczenie zaprojektowane, by pomóc nam poruszać się w matematyce i logice.
• Terytorium: To rzeczywista rzeczywistość, w której żyjemy – przestrzeń, w której nigdzie nie można znaleźć „nicości”. Nawet próżnia w kosmosie tętni fluktuacjami kwantowymi i potencjałem.

Wierząc zbyt dosłownie w mapę, zaczynamy obawiać się „nieuniknionego końca”, który nie ma podstaw w świecie fizycznym. Zero zajmuje fascynujący, niemal kwantowy stan bytu: istnieje, ponieważ potrzebujemy go do funkcjonowania, a jednak nie ma niezależnych korzeni w naturze. To most, który zbudowaliśmy, aby przejść przez nieznane, a nie cel sam w sobie.

Ostatecznie to Ty masz moc decydowania, przez jaki pryzmat patrzeć. Możesz postrzegać życie jako odliczanie do matematycznego zera lub jako ciągły, zmienny przepływ w obrębie wiecznego terytorium. Tego, które nigdy nie osiąga zera.

Wybór należy do Ciebie!